อัตราการขยายคลื่นความถี่ในประมาณ100ตารางเมตรในที่ที่กำหนด

วันแรกผ่านไป โดยไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น จนกระทั่งย่างเข้าวันที่สอง เช้าวัน นี้ขณะที่ทองมูลกำลังนั่งเย็บถุงมือน้อยๆ ไว้สำหรับทารกที่จะกำเนิดออกมา นาง ฉุกคิดได้ว่าดำปันสามีจะเดินทางกลับมาวันนี้ จึงเดินเขา1ไปตรวจดูสำรับmข้าว ดักฟังมือถือ  ในครัว พบว่าทุกอย่างครบครันบรืบูรณ์ เว้นแต่นํ้าในโอ่งที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด จึงได้ค่อยๆ เดินอุ้มท้องที่โย้เดินถือกระป๋องนี้าไปที่บ่อซึ่งอยู่ข้างๆ บ้านเพื่อจะ ตักนี้า ขณะที่นางกำลังหย่อนกระป๋องน้ำลงไปในบ่อ นางพลันรู้สึกวิงเวียน ศีรษะ สายตาพร่ามัว ใจเต้นไม่เป็นสิ่า นางค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้าครู่หนึ่ง แล้วใช้มือข้างขวาเกาะหลักไม้ข้างบ่อเพื่อพยุงร่างกายนั่งลง แต่อนิจจาด้วยน้า หนักตัวของนางประกอบหลักไม้ที่เก่าและผุไม่อาจจะทานน้าหนักตัวของนางได้ หักสะบั้นลงพร้อมกับร่างของนางที่ถลาลงไปตามหลักไม้นางนอนแน่นิ่ง สายตา เบิกโพลง น้าตาไหลอาบไปทั้งสองแก้ม นางจากไปพร้อมกับชีวิตน้อยๆ ที่อยู่ใน ท้องของนาง อนิจจา! เด็กน้อยที่กำลังจะได้มีโอกาสออกลืมตาดูโลก คงจะ ไม่มืโอกาสนั้นอีกแล้ว ช่างบุญน้อยเหลือเกินทางด้านดำปันซึ่งกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง ตรวจเช็คจำนวนเงินว่าถูกต้อง หรือไม่อย่างไร ครั้งนี้ตัวเขาเองมีกำไรอยู่มากโข แต่มัดนั้นเอง เขารู้สึกว่า คิ้ว ด้านขวากระตุกถี่อย่างผิดปกติ จนเขาอดที่คิดถึงทองมูลภรรยาไม่ได้ สายตาเขา1บี่อวิญญาณยอมทายจับจ้องอยู่ที่ธนบัตรในมือ สายตาเหม่อลอยคล้ายคนตกอยู่ในภวังค์ จนเถ้าแก่ ต้องถามด้วยความสงสัย“อา ดำปัน! เอเป็นอะไรหรือเปล่า อั๊วเห็นนั่งเหม่อเซียว” ดำปันสะดุ้ง ดักฟังไร้สาย  ตื่นจากอาการภวังค์ไม่เป็นอะไรหรอกครับเถ้าแก่ ผมแค่คิดอะไรเพลินๆ”เอตรวจบับเงินถูกต้องแล้วหรือยัง” เถ้าแก่ถาม ดำปันตรวจนับอย่าง คล่องแคล้ว “ถูกต้องแล้วครับ งั้นผมกสับก่อนนะครับ” เถ้าแก่ย่นคิ้วถามอีกว่า “เอ๊ะ! วันนี้เอเป็นอะไรไป ดูๆ เอลุกลี้ลุกลนเหลือเกิน”“ไม่มือะ’โร’จริง,ๆ ครับ ผมแค่เป็นห่วงทองมูลครับ เค้าอยู่คนเดียว”“อั๊วเข้าใจ! แล้วนี่! ของฝากเล็กๆ น้อยๆ จากอั๊ว ฝากไปให้ทองมูลด้วย ยานี่ อั๊วเอามาจากเมืองจีนเซียวนา รับรองได้ว่าถ้าอีได้กินแล้ว ลูกเอเกิดมา จะต้องแข็งแรงแน่นอน”พูดพลางหยิบกล่องยาซึ่งดำปันก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า เป็นยาอะไรเพราะมืแต่ ภาษาจีนเต็มไปหมดอย่าลืมน่า! ต้องให้อีกินทุกวันหลังอาหาร” เถ้าแก่ไม่วายบอกเตือน ดำ ปันยกมือไหว้“ขอบคุณมากครับเถ้าแก่” เถ้าแก่โบกไม้โบกมือ “ไม่เป็นไรน่า! อั๊ว  เห็นว่าเอกับอีทองมูลเป็นคนดี ไม่เคยนำของแปลก ปลอมมาให้อั๊ว แค,นี้อั๊วก็ดีใจแล้ว” เถ้าแก่พูดพร้อมหัวเราะร่า “ขอบคุณอีกครั้ง นะครับเถ้าแก่ ผมลาละครับ” พูดพลางยกมือไหว้ขอบคุณ แล้วเดินออกจาก จีพีเอสระยะไกล  ร้าน ขณะนั่งอยู่ในรถนั่งครุ่นคิดอยู่คนเดียวในใจ“ป่านนี้ทองมูลจะเป็นอย่างไรบ้างนะ” ด้วยความเป็นห่วงดำปันจึงรีบ บึ่งรถกลับอย่างรวดเร็ว ซึ่งเวลาขณะนั้นใกล้ๆ จะพลบคิ้า ขณะที่กำลังจะเลี้ยว รถเข้าหมู่บ้านดำปันไค้เห็นเงาตะคุ่มๆ ของใครคนหนึ่งกำลังเดินโผเผไปมา เขา ค่อยๆ ชะลอความเร็วของรถลง เมื่อแสงไฟจากหน้ารถสาดล่องไปกระทบกับ ร่างนั้น เขาถึงกับอุทานด้วยความตกใจ

เครื่องติดตามตัวบุคคล

Advertisements
อัตราการขยายคลื่นความถี่ในประมาณ100ตารางเมตรในที่ที่กำหนด

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s