วัฒนธรรมของคนรุ่นใหม่มักจะใช้คำพูดที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม

ล’ะ) เห็นแต่เครื่องดนตรีคลุมผ้าเป็นเงาตะต่มๆ ในเงามืต แทั่ใป็ มีแม้กระทั่งเงาของเพื่อนทั้ง 39 คน บรรยากาศยังคงเงียบกริบ อยู่อย่างเดิมยังไม่หายสงสัยดิฉันเดินผ่านห้องเรียนเจ้าปัญหาลงไปข้าง ล่าง ลองไปดูชั้นล่างอีกหนน่า เครื่องช่วยฟังภาษาอังกฤษ อาจจะย้ายไปเรียนห้องใดห้องหนึ่ง แล้วไม่ทันบอกดิฉันเที่ยวตามหาตามห้องต่างๆ เหมือนที่ชั้นบน แต่ก็ยังไม่มือยู่ดี ทั้งงุนงง ทั้งสงสัย ดิฉันเดินมาอยู่ที่หน้าบันได เดิมสู่ชั้นบน แหงนหน้าขึ้นมอง“เอาอีกทีวะ….ถ้าไม่เจอก็กลับตึกแล้วละ”ดิฉันก้าวขึ้นบันไดทีล ะชั้น ความเงียบเมื่อครู่กลายเปีนเสียง เจี๊ยวจ้าวของเด็กหญิงวัยสิบกว่าขวบ 39 คนที่อึ่งคะนึงก้นอยู่ใน ห้องเรียน ใจมาเป็นกอง ดิฉันก้าวเข้าไปที่ประตูห้องเดิมเมื่อครู่ เปิดประตูผล้วะ…ตาค้างเพื่อนๆ ทั้ง 39 คนที่หายไป บัดนี้อยู่ที่นึ่ก้บครบ ไม่มืร่อง รอยว่าเพิ่งมาถึงเลยด้วยซํ้า บางวงแอบตั้งวงหมากเก็บก้นไปถึง หมากสี่แล้วด้วยซํ้า“เอ๊ะ….เออไปไหนกันมา”ดิฉันถามเพื่อนก๊วนเดียวก้นแต่ เพื่อนมองหน้าทอรเมอร 109“เราก็อยู่นี่กันตั้งแต่เดินขึ้นตึก วันนี้อาจารย์มาช้า” เพื่อน ดิฉันว่า มองหน้าดิฉันเหมือนพูดเพ้ออะไรให้ฟัง แล้วเลยกลายเป็น จำเลยว่าดิฉันเองต่างหากที่ไปทำอะไรอยู่ถึงมาช้านักดิฉันกำลังพยายามจะอ้าปากอธิบาย ชุดคล้องหูไร้สาย  แต่ ….อาจารย์ก็เช้า สอนเสียแล้วดิฉ้นไม่ติดใจสงสัยอะไรอีกเหมือนเด็ก ๆ ปล่อยให้ทุก เรื่องผ่านไปอย่างสนุกสนาน ไม่ติดอะไรมาก แถมคืนนั้น ยังหสับยันติ เหมือนเติม ไม่รู้ด้วยขึ้าว่าเกิดอะ ไรขึ้น…กระทั่ง 10 ปีต่อมา เมื่อเรียนจบปริญญาแล้ว ดิฉันกลับ ไปเยี่ยมโรงเรียนเก่าอีกครั้งปีนั้นรู้สึกจะมีการฉลองครบรอบอะไร ลักอย่าง ดิฉันเดินเที่ยวคนเดียว (อีกแล้ว) อย่างสบายใจ รู้สึก ภูมิใจลึกๆที่เคยได้เรียนโรงเรียนนี้จนมาถึงตึกขับร้องที่เกิดเหตุ ซึ่งได้กลายเป็นตึกอนุรักษ์มรดกไทยหรืออะไรทำนองนี้ไปแล้ววันนั้นมีคนเข้าออกตึกขับร้องกันคึกคักอิเล็กโทรด เพราะมีงานโรงเรียน มีนักศึกษามาเล่นดนตรีไทยกล่อมบรรยากาศเสียงเพลงที่แว่วมา กระทบหูขณะที่ดิฉันก้าวเท้า ของที่เขานำมาแสดงไว้ทำให้ดิฉัน คิดถึงวัยเด็กเมื่อยังเรียน ยังวิ่งเล่นอยู่ที่นี่ และยังเคยมาเรียนวิชา ขับร้องดนตรี นึกได็ใจก็อยากขึ้นไปดูห้องเก่าเดี๋ยวนี้เขาเปลี่ยนไป ทำอะไรแล้ว ดิฉันหยุดยืนอยู่ที่หน้าบันไดขึ้นห้องโถงบน ไม้พื้นบันไดและไม้พื้นห้องถูกขัดให้มันวับอย่างสวยงาม ดิฉันแหงนมอง ห้องตรงหัวบันได ใจก็นึกถึงครั้งที่เดินมาเรียนที่ตึกนี้…ก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก…นึกถึงภาพเมื่อประตูผลัวะเข้าไปแล้ว ไม่เห็นใครสักคน…ก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สอง…นึกถึงเมื่อไปไล่เปิดประตูห้องดะไปหมดก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สาม…เอ๊ะ…หรือว่า เราโดนเข้าแล้ว อื๋อ…อ.อ…โดนเข้าแล้วนี่หว่า!!ดิฉันขนลุกซู่ เกาะบันไดแน่น ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบกว่าปีก่อนย้อนกสับมาฉายชํ้าในหัวดิฉันทำอะไรไม่ถูก  อุปกรณ์ช่วยฟังใส่ถ่าน เข่าอ่อนแทบหมดแรงจนต้องนั่งแหมะ ลงตรงขั้นบันไดนั่นแหละค่ะ ทว่าทันใดนั่นเองความรู้สึกอีกอย่าง แทรกขึ้นมาพร้องกับความกลัว เป็นความรู้สึกที่ไม่น่าจะมีเล้ย เพราะดิฉันขำน่ะชีค่ะท่านผู้อ่าน ขำว่า ทำไมโง่หยั่งขึ้ฟะ ใครที่เขา อยากจะหลอกเราเขาไม่ผิดหวังแย่รึ? ดันให้มันหลุดทำเข้าไปใน ห้วงเวลฯแล้ว มันบังไม่รู้เรื่องอยู่ดี กว่าจะนึกออกว่าโดนเล่นงาน ผ่าเข้าไป 10ปี บังขึ้เสียยี่ห้อผีโบราณโมัด ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ

เครื่องช่วยฟัง

Advertisements
วัฒนธรรมของคนรุ่นใหม่มักจะใช้คำพูดที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s