เทคนิคลับเฉพาะในการดักฟัง ที่ไม่ธรรมดา

spd_2011100812432_b.jpg

 

เพียงรถออกจากป็ายไม่ถึงห้านาที เปลือกตาขาวพริ้มเพราของธีรนุชก็พร้อมใจกันปิดทั้งซ้าย-ขวา และปิดสนิทจนได้กลิ่นแป้งหอมกับเสียงกรนในใจขนาดแมวครางเธอช่างสมกับที่อยู่ในวัยเจริญพันธุ กำลังกินกำลังนอนจริงเจียว หลายครั้งที่ศีรษะของธีรนุชเกือบเอนมา ผมลุ้นให้เธอซบมาที่ไหล่ที่อุดมด้วยไหปลาร้าของผมด้วยซํ้า…แต่แค่เกือบๆเธอก็’จะรู้สึกตัวและดึงหัวกลับ’ไปตั้งตรงแบบเติมทุกครั้ง ก่อนรักเรื่อยเ!เอยเ cจะหลับต่อธีรนุชคงจะหลับเลยป้ายหน้ามหาวิทยาลัย ถ้าตำราที่เธอวางบนตักจะไม่เลื่อนหล่นลงมาเอาสันปกหนาๆกระแทกหลังเท้าเปลือยในรองเท้าแตะของผม เสียงร้องแบบตกใจและเจ็บของผมดังพอจะเรียกขวัญที่หลับของเธอ เครื่องดักฟังไร้สาย ให้ตื่นธีรนุชกล่าวขอโทษด้วยเสียงสดใสเหมือนจิ้งหรีดที่กินนํ้าค้างจนอิ่ม แล้วพลางยิ้มอย่างขออภัยกับผม ผมรีบบอกว่าไม่เป็นไรและเก็บตำราคืนให้เธอ…ม้นเป็นไปได้เหมือนวงเป็นไปไม่ได้(ติ อิมพอสซิเยิ้ล)มารวมตัวกันเทือกนั้น เมื่อผมเดินตุหร้ดตุเหร่ในสลาบ้นเก่า แวะปัสสาวะที่ส้วมหลังเติม เพื่อรำลึกถึงความหลังเก่าแก่และเข้าไปในตึกกิจกรรม เดินหาห้องชมรมตามที่รุ่นน้องบอกไว้ผมก็ได้พบเธอ  ธีรนุชรักเรื่อย

ธีรนุชนั่งพิมพ์ต้นฉบับอย่างขะมักเขม้น ดูท่าทางเหมือนนักเขียนใหญ่หรือกวีเอกของโลก (ทั้งโลกนี้และโลกหน้า)ที่จมจ่อมอยู่ในจินตนาการ ผมคุยกับบรรณาธิการจำเป็นไปก็เหลือบมองธีรนุชไป ครั้งแรกที่บรรณาธิการรุ่นน้องแนะนำให้ผมรู้จักเธอ เธอทำตาโตเหมือนไข่ห่านแถวลาดกระบัง อุทานเป็นภาษาไทยเบาๆ ก่อนจะไหว้ผมอย่างอ่อนช้อย ผมรีบกระดกมือรับไหว้และบอกรุ่นน้องที่แนะนำเป็นการแก้เขินให้เธอว่า“เราทักทายกันมาแล้วน่ะ”ผมพูดคุยเรื่องหนังสือจนจบ  ดักฟังจิ๋ว หมดบุหรี่ไปหลายมวนธีรนุชก็ย้งพิมพ์ดีดอย่างเอาเป็นเอาตายต่อไป เหมือนจะเอารางวัลโนเบลสาขาพิมพ์ดีด ผมต้องท่าตัวเป็นนักรบกูรข่าที่อดอาหารมาห้าวันยังมีการถ่ายอุจจาระทุกเช้าตรู่อวดเพื่อนบ้านว่า ช้ายังมืกิน…เทือกนั่น…ผมอดทนนั่งรอเวลาให้ธีรนุชพิมพ์งานเสร็จ จะไต้พูดคุยกับเธอ แต่เมื่อผมหันมาคุยกับ บ.ก.ของชมรมรอบที่สอง ห้นกกับไปมองอีกครั้ง ธีรนุชฟุบหลับกับโต๊ะพิมพ์ดีดแล้วธีรนุชมืโรคประจำตัวคือ  เธอพร้อมจะหลับทุกลมหายใจเช้าออก แต่ยังดีที่เธอกรนในลำคอเบาๆในใจเท่านั่น ท่าให้ความนำรักของเธอไม่ระเหยไปง่ายๆเพื่อนๆในชมรมไต้เล่าวีรกรรมของเธอให้ผมฟังอยู่เรื่อยเมื่อผมมาชมรมถี่…เกี่ยวกับโรคหลับไม่เป็นที่เป็นทางของเธอ“วันนั้นเปีลไปคอยที่ห้องนั้าเกือบชั่วโมง ทีแรกเป้ลก็ไม่ทราบว่านุชชอบหลับ” น้องเปิลพูดเสียงเล็กเสียงน้อยรักเรื่อยเ1เอย(ไม่งอก) เอียงคอไปมาเหมือนนางเอกหนังอินเดีย  เครื่องดักฟังในรถยนต์ ทั้งที่เธอมีเตี่ยมาจากกวางตุ้ง เปลือกตาที่ทาสีม่วงแดงของน้องเปิลปิด ๆเปิด ๆไปมาตามจังหวะพูดจนผมเวียนหัว เหมือนไฟเขียวไฟแดงตามสี่แยก…

แต่ผมก็รับคำเออออกับเธอ ใครจะคุยเรื่องธีรนุชว่าอะไรก็แล้วแต่ ผมรับฟังได้หมด ขอให้เป็นเรื่องของน้อง(ตามสรรพนามที่เธอใช้แทนตัวเอง)“เปีลกำลังจะไปตามนักการมาไขกุญแจห้องนั้าอยู่แล้วพอดีเค้าตื่นก่อน ตั้งแต่นั้นมาไม่มีใครไปห้องนํ้าพร้อมนุชเลย” ผมฟังแล้วให้สงสารน้องนุชมากยิ่งขึ้น เธอคงโดดเดี่ยวว้าเหว่เป็นอย่างมาก ที่ต้องเดินไปอย่างเหงา ๆ เช้าห้องนํ้าคนเดียวมาสองปีเต็มที่เรียนในสถาบันนี้…ผมสัญญากับตัวเองในใจว่า ถ้าได้เธอมาเป็นแฟน ผมพร้อมจะแสดงความเป็นผู้ชายชาตรีด้วยการไปรับไปส่งเธอเช้าออกห้องนํ้าทุกว้นทุกเวลาทีเดียว แต่ขอให้ผมสมปรารถนาในรักก่อน

เครื่องดักฟังและติดตาม

Advertisements
เทคนิคลับเฉพาะในการดักฟัง ที่ไม่ธรรมดา

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s